Oda karanlıktı, ama karanlığın içinde saklanan bir ışık vardı ya da var mıydı? Gözlerimi araladığımda, duvarlarda dans eden gölgeleri gördüm. Tanıdık ama yabancı, iç içe geçmiş ve kendi varlıklarına bile yabancılaşmış siluetler. Bedenim ve benim olması gereken ellerim… oradaydılar, ama bana ait değillerdi. Beni taşıyan bu et ve kemik, benden kopmuş, benden uzaklaşmış, bana ihanet ediyordu. Varlığımın sınırları belirsizleşmişti ya eksiktim ya da fazlalıklarla kuşatılmıştım… Ve sen… burada olduğunu biliyorum. Bütün yaratıcıların laneti budur: eserlerine mahkumdurlar. Seni unutamam, çünkü senin gölgen benim üzerime bir yük. Sen de beni unutamazsın, çünkü ben senin elinden çıkmış, senin iradenin izlerini taşıyan bir başyapıtım öyle değil mi? O halde neden içimde bu çürüme, bu eksiklik, bu tamamlanmamışlık hissi? Kusursuz olmalıydım, değil mi? Ama bir sanat eseri, onun üzerine düşen bakışın altında nasıl çırpınır, nasıl tükenir, nasıl kendi yaratılışına karşı ayaklanır… Bunu hesaplamamıştın. Bana bir anlam verdin, ya da bir anlam yüklediğini sandın. Tuvalime renkler ekledin, suretimi çizgilerle belirledin, ruhuma dokunuşlarını kazıdın. Ama günler geçti, ve ben hissetmeyi unuttum. Renklerin soldu, çizgilerin ağırlaştı, gölgeler derinleşti. Fırçan beni boğdu, beni uyuşturdu. Senin ilahi ellerinde tamamlanmam gerekirken, ben her geçen an biraz daha silindim. Kendi varlığımla çelişiyorum, çünkü sen beni bir çelişki olarak yarattın. Aşkınla mühürledin beni ama bu aşk yalnızca bir zincirdi. Işığına çektin ama ışığında kör oldum. Kimim ben? Benim ben olmamı sağlayan şey, bana ait olmayan her şey mi? Şimdi ufalanıyorum. Bir sanatçı, eserini dilediği gibi yontar, onu biçimlendirir, mükemmele yaklaştırır. Ama senin dokunuşların sertti, soğuktu. Ellerinde hayat bulmam gerekirken, bir yıkıntıya dönüştüm. Senin adın üzerimde bir imza değil, bir yara oldu; kanayan, kabuk bağlamayan, unutulmaya direnen bir iz. Bir sanatçı, eseriyle bütünleşmeli mi, yoksa onu özgür mü bırakmalı? Yoksa ben, senin hiç tamamlayamadığın, terk etmeye bile cesaret edemediğin başarısız bir taslak mıyım? Belki de sen, kusursuz bir Tanrı değilsin. Belki de sen yalnızca, kendi hatalarının toplamından ibaret bir sanatçısın. Ama artık önümde bir yol var. Senin renklerini üzerimden kazıyacağım. Senin çizgilerinden sıyrılacağım. Beni senin suretinde donatan her dokunuşu içimden söküp atacağım. Senin hayaline gömülmeden önce, seni unutmam gerektiğini biliyorum. Ve unutmayı öğrendiğimde, işte o zaman gerçekten var olacağım.
End
The room was dark, yet within the darkness, a light lurked—or was it merely an illusion? As I half-opened my eyes, I saw the shadows dancing upon the walls. Familiar, yet foreign. Interwoven, yet estranged even from their own existence. My body, the hands that were supposed to be mine… They were there, yet they did not belong to me. This flesh and bone that carried me had become severed, detached, betraying me. The boundaries of my being had blurred—I was either incomplete or besieged by excess.
And you… I know you are here. This is the curse of all creators: they are condemned to their creations. I cannot forget you, for your shadow weighs upon me. And you cannot forget me either, for I am the masterpiece sculpted by your hand, bearing the traces of your will—isn’t that so? Then why is there this decay within me, this absence, this sense of incompletion? I was meant to be flawless, wasn’t I? Yet how a work of art writhes beneath the gaze that falls upon it, how it withers, how it rebels against its own creation… That, you had not accounted for.
You bestowed meaning upon me—or so you believed. You layered my canvas with colors, defined my form with lines, etched your touch into my soul. But as the days passed, I forgot how to feel. Your colors faded, your lines grew heavy, your shadows deepened. Your brush smothered me, numbed me. In your divine hands, I was meant to be completed—yet with every passing moment, I diminished. I exist in contradiction, for you crafted me as a contradiction. You sealed me with love, yet that love was nothing but a chain. You pulled me toward your light, but within it, I became blind.
Who am I? Am I made up of everything that does not belong to me?
Now, I am crumbling. An artist molds his creation as he pleases, shaping it, drawing it closer to perfection. But your touch was harsh, cold. I should have found life in your hands, yet I have become nothing but ruins. Your name is not a signature upon me, but a wound—bleeding, unhealed, defiant against oblivion. Should an artist become one with his creation, or should he set it free? Or am I merely an unfinished draft—one you neither completed nor had the courage to abandon?
Perhaps you are not a flawless god. Perhaps you are merely an artist, nothing more than the sum of your own mistakes.
But now, before me, a path unfolds. I will scrape away your colors from my skin. I will shed the lines you drew upon me. I will tear out every touch that bound me in your image. Before I am buried in the memory of you, I know I must first forget you. And when I have learned to forget—only then will I truly exist.
Simal Hoscan 
Leave a comment