Simal Hoscan

Akşam eve döndüğümde sol tarafımda bir boşluk hissediyorum. Ama bu yalnızca bir eksiklik değil; fiziksel bir şey, bir ağırlık, orada olmayan ama varlığını inatla hissettiren bir şey. Sanki içimde yankılanan bir boşluk, tenime dokunmadan orada duruyor. Bu nasıl mümkün olabilir? Bir duygu nasıl olur da vücuduma çökerek kendini bir ağırlık gibi hissettirebilir?

Belki de Sartre’nin dediği gibi, insanın varlığı önce bir ağırlıktır, sonra bir anlam. İnsan önce dünyaya fırlatılır, sonra bu fırlatılmışlık içinde kendi varlığını anlamlandırmaya çalışır. Ama ya anlamlandırmayı başaramazsa? Ya varlık, üzerine yapışan boşlukla birlikte ağırlık kazanırsa?

Beden, yalnızca et ve kemikten ibaret değildir. O, duyguların hapsolduğu bir kafes, bilincin yankılandığı bir boşluktur. Kaybedilen, özlenen, ulaşılmayan her şey orada kendine bir yer bulur. Boşluk bir hayal değil, bir varlıktır. Hissedilen, sadece ruhun bir çırpınışı değil, bedenin içine çökmesiyle ortaya çıkan bir ağırlıktır.

İnsan bazen yalnızca düşündüğü için acı çekmez, bazen acı fiziksel bir hâl alır. Kaybolmuş bir el, artık omzuma dokunmayan bir elin eksikliği gibi… İşte o zaman anlarım: Duygular, yalnızca zihnimde değil, derimin altında da var. Ve bazen, en çok hissettiğim şey, hiçbir şeyin olmamasıdır.

Void

When I return home in the evening, I feel an emptiness on my left side. But it is not merely an absence; it is something physical, a weight—something that is not there yet insists on making its presence known. It lingers like a void echoing within me, hovering without touching my skin. How is this possible? How can an emotion settle into my body, manifesting itself as a tangible heaviness?

Perhaps, as Sartre suggests, human existence is first a burden, then a meaning. We are thrown into the world, and only afterward do we attempt to make sense of our own being. But what if we fail to do so? What if existence, instead of gaining meaning, merely accumulates weight—burdened by the emptiness that clings to it?

The body is not merely flesh and bone. It is a cage where emotions are imprisoned, an empty chamber where consciousness reverberates. Everything lost, longed for, and unattainable finds a place within it. Emptiness is not an illusion—it is a presence. What is felt is not just the trembling of the soul but a weight that takes form as it sinks into the body.

Sometimes, suffering does not stem from thought alone; sometimes, pain takes on a physical shape. Like a missing hand, the absence of a touch that no longer rests on my shoulder… And in that moment, I understand: emotions do not reside only in my mind; they exist beneath my skin as well. And sometimes, the thing I feel most profoundly is the absence of anything at all.